Storythai

#2



     ชั้นพักแร้วแต่ทามไมชั้นม่ายยอมลืมเทอไปซักที





      ชั้นเคยสันยาว่าชั้นจาม่ายพูดเทอตั้งแต่น่าปลายทาง{ลบไปแร้ว}แต่ชั้นทามม่ายได้อ่า





ชั้นขอโทดชั้นมันโง่เองแหละที่ม่ายยอมคบกับเทอ



ชั้นปล่อยให้เทอไปเจอคนดีๆซึ่งตอนนี้เทอก้อคงเจอแร้ว



ชั้นมานเลวชั้นมันบ้าชั้นฝืนจัยที่บอกว่าม่ายแต่จัยชั้นมันต้องการสิ่งนั้นที่สุส





ชั้นรอวันนั้นมานมาแระผ่านไปอย่างเร้ว



แร้วทามไมอ่าทามไมชั้นม่ายลืมเทอไปซักทีทั้งที่พยายามแร้วพยายามตลอด



แต่ทามไมชั้นทามม่ายได้อ่า

ชั้นเลวชั้นชั่วชั้นลืมเทอม่ายได้



ชั้นผิดสันยากับเทอว่าจาม่ายพูดถึงเรื่องนี้อิกแร้วชั้นก้อทามม่ายได้



ชั้นร้องไห้ชั้นเสียจัยแระแค้นตัวเองว่าทามไมโง่ขนาดนี้เทอทั้งดีแบบนี้



ชั้นรอเทอมานานแค่ไหนกว่าจาให้ถึงวันนั้นแต่มานม่ายมีอิกแร้วม่ายมีคำๆนั้นอิกต่อไป



มันจบลงแร้วกับคำพูดโง่ๆเด้กๆของชั้นมันเลวร้ายที่สุส





                    ชั้นยังรักแระก้อรักเทอยุดี











               ^c~k^FoR EveR ช่ายม่ะนั้นอาจจาช่ายในอดีตสำหรับเทอกับชั้น แต่ตอนนี้มานแค่ชั้นคนเดียวแร้วมานม่ายได้ช่ายกับเทออิกแร้ว







        คำว่าเรามานหายไปแร้วชั้นเสียจัยที่สุส





                 ชั้นรักเทอ





    รณฤทธิ์ + สโรชา

    เพ่แฉ่ง + ก๊บ~กบ

   ^C~K^

    นายขี้เซา + ยัยขี้แง

    สแนร์ + ทรัมเป็ต

        เราเคยรักกัล



           แต่ตอนนี้เค้ารักเพ่แค่คนเดียวไปแร้ว





          รักเพ่แฉ่ง.....

ขอโทดที่ลืมเทอม่ายได้เพราะชั้นรักเทอจิงๆ